«یاکوب» به انستیتو بنجامنتا (که توسط یک خواهر و برادر به نام‌های یوهانس و لیزا بنجامنتا اداره می‌شود) می‌آید تا آموزش ببیند که چگونه یک خدمتکار شود. او به همراه هفت مرد دیگر، زیر نظر لیزا آموزش می‌بیند؛ درس‌هایی پوچ از حرکت، کشیدن دایره و بندگی. او درخواست اتاق بهتری می‌کند. هیچ دانشجوی دیگری به انستیتو نمی‌آید و هیچ‌کدام هم برای کار آنجا را ترک نمی‌کنند. یوهانس مردی ناراضی، مستبد و بی‌تفاوت نسبت به اداره مدرسه است. لیزا زیباست، در ابتدا رفتاری بسیار کنترل‌شده دارد اما رفته‌رفته در آستانه فروپاشی روانی قرار می‌گیرد. بوی رابطه محرمانه میان خواهر و برادر به مشام می‌رسد. یاکوب مجذوب لیزا می‌شود و شاید لیزا هم به او تمایل دارد. با فرا رسیدن زمستان، لیزا دچار بهت‌زدگی و جمود می‌شود. اوضاع وخیم‌تر می‌شود؛ یوهانس اشاره می‌کند که تمام این اتفاقات از زمان آمدن یاکوب رخ داده است. آیا رابطه‌ای میان علت و معلول وجود دارد؟

مستندی درباره مجموعه‌ای از کتاب‌ها، ابزارها و ناهنجاری‌های پزشکی در کالج پزشکان فیلادلفیا و موزه موتر که در آنجا واقع شده است. این فیلم کوتاه، نخستین اثر ساخته‌شده توسط برادران کوای، فیلم‌سازان سرشناس بین‌المللی، در ایالات متحده است. اگرچه این اثر یک انیمیشن استاپ‌موشن (سبکی که برادران کوای بیشتر با آن شناخته می‌شوند) نیست، اما تمام فیلم به شکلی پویا و پرجنب‌وجوش ساخته و «متحرک‌سازی» شده است. موسیقی متن این اثر توسط آهنگساز، تیم نلسون، ساخته شده و دکلمه آن بر عهده درک جاکوبی بوده است.

زنی تنها روی صندلی پشت میزی در اتاقی در یکی از طبقات بالای یک آسایشگاه نشسته است. نورافکن‌های قوی شب را روشن می‌کنند و گاهی به پنجره او می‌تابند. او مدادها را می‌تراشد و روی صفحه‌ای از یک دفترچه می‌نویسد. نوک مداد اغلب زیر فشار انگشتانش می‌شکند. او نوک‌های شکسته را بیرون پنجره روی لبه می‌گذارد. شخصیتی شیطانی در همان نزدیکی است، متحرک اما ساخته‌شده از کاه یا گل، نه از گوشت و پوست. او نوشتن خود را تمام می‌کند، کاغذ را از دفتر جدا می‌کند، آن را تا می‌کند، در پاکت می‌گذارد و از شکاف در بیرون می‌اندازد. آیا او برای شوهرش می‌نویسد؟ «عزیزم، بیا.»

علاقه برادران کوی به خطاهای دید مرموز، در این درس‌گفتار انیمیشنی جذاب درباره هنر آنامورفوزیس (دگرریختی) به بهترین شکل تجسم یافته است. این تکنیک هنری که اغلب در قرن‌های شانزدهم و هفدهم استفاده می‌شد، از روشی برای تغییر شکل بصری بهره می‌برد که در آن نقاشی‌ها، وقتی از زوایای مختلف دیده می‌شدند، نمادهای پنهان را به شکلی شیطنت‌آمیز آشکار می‌کردند.

عروسکی که به تازگی از بند نخ‌هایش رها شده است، اتاق شومی را که خود را در آن می‌یابد کاوش می‌کند.

در پراگ، یک عروسک استاد دانشگاه با انبرهای فلزی به جای دست و کتابی باز به عنوان کلاه، پسری را به عنوان شاگرد می‌پذیرد. ابتدا، استاد کرک‌ها و اسباب‌بازی‌ها را از سر کودک خالی می‌کند و او را برای بیشتر مدت فیلم بدون بخش بالایی سرش رها می‌کند. سپس استاد به پسرک درباره توهمات و پرسپکتیو، جستجوی یک شیء از طریق کاوش در کشوها، غیب‌گویی یک شیء و دگرگونی فرم‌ها آموزش می‌دهد. سپس کودک جعبه‌ای را بیرون می‌آورد که یک رتیل در آن است؛ استاد «دست‌هایش» را داخل جعبه می‌برد و آنچه را که حس می‌کند توصیف می‌کند. پسر درس نهایی را درباره انیمیشن و فیلم‌سازی می‌آموزد؛ سپس استاد به او یک مغز و کلاه کتابی باز خودش را می‌دهد.